Donderslag

De Tielse lakenkoopman Cornelis van Niel die op de hoek van de Markt en de Weerstraat woonde, waar we nu De Blank vinden, was een tijdgenoot van Vondel. In 1660 schreef deze Tielenaar een boek, dat vele malen herdrukt is – recent nog in 2012. Maar er is nauwelijks iets over hem bekend – zelfs in de toch om zijn volledigheid vaak geraadpleegde DBNL (Digitale Bibliotheek van de Nederlandse Litteratuur) zal men vergeefs naar Cornelis van Niel zoeken. Onvoorstelbaar.
 
 

Soap

Wie een rondleiding krijgt door de Tielse binnenstad komt steevast voor de deur van het Ambtmanshuis terecht. Want in dat Ambtmanshuis met zijn ‘ridderzaal’ etc. werd in 1761 de rechter Dirck Louis van Brakel vermoord door zijn schoonzoon, Izaak van Delen, heer van het Wamelse Schonenberg. Dat verhaal wordt dan in geuren en kleuren verteld aan de toehoorders. Doorgaans flink aangedikt en soms tot in het bizarre overdreven of verdraaid.
 
 

Keutels

Binnenkort maken we het beslist weer eens mee. Als de Waal wast of als het waterschap gewoon weer eens een keertje oefenen wil, worden de coupures gedicht en wordt de ruimte tussen de schotbalken gevuld met paardenmest. Geen enkele andere substantie komt daarvoor in aanmerking – het moet paardenmest zijn. Ook al moet die van verre aangesleept worden. Dat eist de traditie. Maar is dat wel zo ??
 
 

De Ambtmanstuin

Zo’n halve eeuw geleden was de tuin van het Ambtmanshuis de meest geschikte plaats om er in alle vroegte met een zaklampje dauwpieren te vangen om te peuren – of poeieren, zoals het ook wel heet. Nergens was de grond zo rijk aan humus. De nachtelijke stilte werd er gebroken door drie verschillende uilensoorten. Heel lang – tot ver vóór mensenheugenis – ratelden hier de groene specht en de grote bonte specht op de stammen en takken.
 
 

Het familiegeheim

Het verhaal kon me niet loslaten. ‘Mijn vader is overleden toen ik kleuter was en over mijn grootvader, waarnaar ik vernoemd ben, kan ik niets te weten komen. De beide broers van mijn vader kunnen of willen me niets vertellen – er is een familiegeheim, dat soms als een schaduw over mijn leven hangt’.
 
 

Salomonsoordeel

De Teisterbantlaan, die Tiel-West doorsnijdt, zou met enige ironie aangeduid kunnen worden als ‘de snelweg van niks naar nergens’. De weg met zijn enorme brede bermen botst ruimtelijk gezien met het ene uiteinde tegen de dijk en het andere tegen de spoorlijn aan. Jarenlang was de berm een ideale plek voor de tribunes voor het fruitcorso. Nu dat naar de stad getrokken is groeien de bramen er nog weelderiger.
 
 

Pagina's