Zinder beschreven als levende geschiedenis

BOEKBESPREKING

ZINDERend Bleekveld is een snelle productie zo valt uit het voorwoord op te maken, maar daarom niet minder indrukwekkend. Het boek dat de Vereniging Oudheidkamer bij gelegenheid van de opening van het cultuurcentrum Zinder op het Bleekveld in Tiel publiceerde verdient het te worden gelezen door een breed publiek.

Het vervangt makkelijk de wandeltocht-met-invulformulier voor scholieren door het centrum. En ze gaan er nog van lezen bovendien wanneer je er als leerkracht vragen uit zou stellen. Het wordt een van de nieuwe standaardwerken over de geschiedenis van de stad, met nadruk op de westelijke rand van het centrum.

En wat staat er dan wel in? Je wordt van het jaar 1000 meegenomen tot in de eenentwintigste eeuw en ziet de ontwikkeling en het gebruik van het Bleekveld en de aanliggende straten en gebouwen. Tot aan de opening van het cultuurgebouw. Je volgt de geschiendenis van theaters en de Agnietenhof natuurlijk, maar ook de oude Fordgarage, de brandweerkazerne, de gevangenis die daar stond en de gasfabriek. En passant word de geschiedenis van de bioscopen en de bibliotheken in Tiel meegenomen, maar ook die van de jongerencentra, popmuziek, kunstwerken als de Piel van Tiel of beelden van Pieter Kooistra. Tegelijkertijd bevat het boek, fraai en degelijk vormgegeven door Emjee uit Varik, een overzicht van de kunst en gedichten die je in de parkeergarage vindt, maar ook een beschrijving van de kunst ín Zinder, onder meer van Coen Kaayk.

Hekkers

De huidige gebruikers van het gebouw worden belicht, inclusief hun geschiedenis als instelling en interviews over de bibliotheek en poppodium bijvoorbeeld.

Het aardigste dat me overkwam was het besef dat we hier te maken hebben met levende historie, veelal verteld door mensen die erbij waren, zelf het werk verzetten of het gebouw daadwerkelijk bedachten en maakten.

Er komt ook een mooi nieuw woord uit het boek: hekkers. Dat zijn  de mannen die dagelijks de bouw bekeken en becommentarieerden. Ze komen zelf aan het woord in dit boek dat is gemaakt door de redactie van De Nieuwe Kroniek, een redactie die eigenlijk het plan had een van die tijdschriften –bedoeld voor leden van de Oudheidkamer– aan Zinder te wijden, maar op zeven van die tijdschriften aan materiaal uitkwam. Mooi, maar teveel. En dus vroegen de schrijvers de vereniging dit boek mogelijk te maken. Bert Leenders, Pierre van de Schaaf, Peter Schipper, Wim Veerman en Johan Goossen mogen trots zijn op dit kloeke boek.

Foto’s

Bijzondere aandacht verdienen de foto’s van Jan Bouwhuis, die maand na maand de bouw en de betrokkenen heeft vastgelegd en met een drone zo lijkt het, de prachtigste vergezichten over het complex heeft vastgelegd. Maar ook de oudere foto’s uit zijn archief, plus die van het Regionaal Archief natuurlijk, zijn meer dan de moeite waard. Ik weet zeker dat ik de komende jaren dit boek, uitgegeven bij een project dat mij niet erg enthousiast kon maken tot ik het resultaat zag, ga gebruiken als een naslag over een deel van de geschiedenis van de stad dat je makkelijk over het hoofd ziet. Maar een geschiedenis en een gebouw met functies die heel veel mensen heeft geraakt. De goede samenwerking van liefhebbers van de stadshistorie straalt van alle regels en afbeeldingen. Levende geschiedenis maken is levende geschiedenis schrijven, en dat doe je liefst met bekenden, zo ziet het eruit.

Echt, voor de komende feestdagen: schaf het boek aan, je doet er de ontvanger een groot plezier mee.

zie ook:  http://tielenaar.nl/kunst-cultuur/oudheidkamer-tiel-en-emjee-vormgeving-...