Historie

Donderslag

De Tielse lakenkoopman Cornelis van Niel die op de hoek van de Markt en de Weerstraat woonde, waar we nu De Blank vinden, was een tijdgenoot van Vondel. In 1660 schreef deze Tielenaar een boek, dat vele malen herdrukt is – recent nog in 2012. Maar er is nauwelijks iets over hem bekend – zelfs in de toch om zijn volledigheid vaak geraadpleegde DBNL (Digitale Bibliotheek van de Nederlandse Litteratuur) zal men vergeefs naar Cornelis van Niel zoeken. Onvoorstelbaar.
 
 

Soap

Wie een rondleiding krijgt door de Tielse binnenstad komt steevast voor de deur van het Ambtmanshuis terecht. Want in dat Ambtmanshuis met zijn ‘ridderzaal’ etc. werd in 1761 de rechter Dirck Louis van Brakel vermoord door zijn schoonzoon, Izaak van Delen, heer van het Wamelse Schonenberg. Dat verhaal wordt dan in geuren en kleuren verteld aan de toehoorders. Doorgaans flink aangedikt en soms tot in het bizarre overdreven of verdraaid.
 
 

Het familiegeheim

Het verhaal kon me niet loslaten. ‘Mijn vader is overleden toen ik kleuter was en over mijn grootvader, waarnaar ik vernoemd ben, kan ik niets te weten komen. De beide broers van mijn vader kunnen of willen me niets vertellen – er is een familiegeheim, dat soms als een schaduw over mijn leven hangt’.
 
 

Bokkenschieten

Op maandag 16 januari 1961 viel er bij alle burgemeesters van het Rivierengebied, bij de Kamer van Koophandel en bij de redacties van een groot aantal kranten een merkwaardig document op de mat. Daarin werd verteld dat een befaamde Engelse edelman, Clarence, de 9e graaf van Elmsworth, een vermogen had nagelaten, dat bestemd diende te worden om in Nederland een specifieke door hem ontwikkelde schietsport te promoten en beoefenen. Zijn sport was zeer effectief tegen stress.
 
 

Nieuws

Wie ervan verzekerd wil zijn iets in de krant te krijgen moet “lekken”. Fluister de journalist iets in het oor of frommel hem iets in handen met de mededeling dat niemand te weten mag komen waar het nieuwtje vandaan komt. De journalist immers behoort zijn bron te beschermen en als hij weet dat die betrouwbaar is, geeft “de tip” hem het gevoel een interessante “primeur” in handen te hebben. Daarvoor wordt dan met liefde een plaatsje ingeruimd in de redactionele kolommen. De werkelijke nieuwswaarde legt dan niet zoveel gewicht meer in de schaal. Een journalist verliest immers niet graag een goede tipgever. Het is van alle tijden.
 
 

Versteeg

Al geruime tijd poog ik Tielenaren, die Versteeg(h) heten en mijn pad kruisen, te verleiden. Dit door haar of hem te vertellen dat het de moeite waard zou zijn eens zo diep mogelijk te gaan graven naar de roots van deze familie. Maar voorzover ik weet heeft mijn verleidingstactiek tot nu toe gefaald en heeft nog niemand zich aan de klus gewaagd.
 
 

Pagina's